• Missiemuseum Steyl
    Missiemuseum Steyl, Steyl • 14 Oct 2021

    Vandaag bezocht ik het missiemuseum in Steyl. Onderdeel van het kloostercomplex van de missiebroeders van pater Arnold Janssen. Het museum is in 1931 geopend en herbergt allerlei artefacten uit het verre oosten (China, India, Filipijnen, Japan en enkele Afrikaanse landen) alsmede een indrukwekkende collectie opgezette dieren. Die stuurden de missiepaters naar hun broederhuis in Steyl vanuit de verre oorden waar zij hun missie volbrachten. Het resultaat is een collectie die zijn weerga niet kent. Een collectie ook die zelf een museumstuk geworden is. Je ziet talloze dieren uit alle delen van de wereld, waarvan ik soms het bestaan niet kende. Vermoedelijk zijn er zelfs dieren bij die nu niet meer bestaan. Aan hoe ze zijn opgezet zie je dat het in die tijd qua techniek nog wat pionieren was waardoor sommige beesten hele vreemde gezichtsuitdrukkingen of een vreemde anatomie hebben. Het ruikt ook echt oud in het museum. Toch is het alleszins de moeite waard, juist omdat de collectie en hoe het is opgesteld feitelijk niet meer van deze tijd is. Juist daarom moeten ze het absoluut niet moderniseren. De zekere oubolligheid die het nu heeft maakt het museum nou net zo charmant.

    Translate to English

    Visited on 14 Oct 2021

  • De Stijl is een enerverende en vooral vernieuwende periode in de Nederlandse moderne kunst. De meest bekende naam uit die periode is natuurlijk Piet Mondriaan, maar vergeet ook een Theo van Doesburg niet, hij was nota bene de oprichter van deze stroming. Hij en zijn tijdgenoten zijn nu te zien in het Laliquemuseum in Doesburg. Eind eerste wereldoorlog werd d Stijl opgericht. Andere grote namen zijn o.m. Bart van der Leck en Gerrit Rietveld. Zij streefden naar modernisering en zochten verbinding met de technische ontwikkelingen in de wereld. Hun kunst werd steeds abstracter en kenmerkte zich door het gebruik van primaire kleuren. In die tijd dienden kubisme en futurisme als inspiratie voor De Stijl. Het ging niet alleen om beeldende kunst. De Stijl ofwel het abstrahisme moest doorgevoerd worden in architectuur en design en beschikbaar zijn voor iedereen. Strakke contouren, rechte vlakken, helderheid en kleur moesten de nieuwe moderne tijd symboliseren. Het Laliquemuseum toont een klein maar fijn overzicht van Theo van Doesburg en een aantal tijdgenoten. Zeker de moeite waard. Jammer alleen dat het mooie gebouw niet geschikt is als museum. Het is te krap, te smal en te benauwd, zker in tijden van corona. Het goede nieuws dat het museum gaat uitbreiden naarde commanderie in Doesburg, dan komt het in een ruimer jasje te zitten en dat is hard nodig.

    Translate to English

    Visited on 10 Sep 2021

  • In Designed by nature laten verschillende kunstenaars / ontwerpers in museum de Fundatie, Zwolle zien dat we met de natuur samen kunnen werken aan een nieuwe duurzame wereld. Op die manier kan kunst een middel zijn om mee te helpen onze aarde te redden van de klimaatcrisis. Toegepaste kunst, gebaseerd op wat de natuur ons te bieden heeft inzetten in gebruiksartikelen in ons dagelijks leven. Je bedenkt het niet maar deze ontwerpers gelukkig wel: een jas gemaakt van mycelium, de draadjes van paddenstoelen. Of potjes en vazen die gemaakt zijn van mineralen uit urinezuur vermengd met klei. Wat te denken van bakstenen die gemaakt zijn van het slib uit de weerribben, ze zijn nog eens water absorberend ook. Werken van insecten, beenderen, zelfs bloed, kortom toegepaste kunst gebaseerd op wat moeder natuur ons schenkt. Wat dacht je van een lamp van bacteriën? Of een bacterie in een betonnen vloer die ervoor zorgt dat scheuren in het beton door de bacterie gerepareerd worden. Geweldig. Een topper vond ik de vaas van bijenwas. Kortom een zeer verrassende en inspirerende expositie die hopelijk navolging krijgt in het echte leven. Ik zeg doen!

    Translate to English

    Visited on 1 Sep 2021

  • Jan Mankes en de dieren

    Deze expositie zou vorig jaar al te zien zijn geweest vanwege de honderdste sterfdag van Jan Mankes ware het niet dat COVID-19 roet in het eten gooide. Dit jaar is de expositie alsnog in Belvedère, Heerenveen te zien. De kans is aanzienlijk dat ik al (bijna) alles van Mankes gezien heb, maar ik kon deze tentoonstelling toch niet aan me voorbij laten gaan. Kijken naar het verstilde werk van Jan Mankes is namelijk nooit een straf. Dat bleek maar weer in dit museum dat zo uniek gelegen is aan de rand van Oranjewoud. Zijn geiten, kippen, parelhoenders, kraaien, uilen; ze waren er allemaal. Van een dier weet ik zeker dat ik het nog nooit gezien had, een wit konijn, alert rechtopstaand zijn omgeving afspeurend. Alleen die ene ontdekking was de reis naar Heerenveen waard. Plus die twee geitjes met hun kont parmant naar de toeschouwer gekeerd kijk je samen met die geitjes naar een intens blauwe lucht. Wat kon die man toch schilderen. En tekenen trouwens ook, zijn grafische werk is minstens net zo boeiend als zijn schilderijen. En in deze eposities zien we ook studiemateriaal van jan Mankes. Misschien was Mankes wel de David Attenborough van zijn tijd. In plaats van de camera gebruikte Mankes penseel en potlood om zijn observaties van flora en fauna in zijn naaste omgeving vast te leggen. Het moet gezegd dat ook de natuurobservaties van Jac. P. Thijsse Mankes zeer bekend waren. Wellicht onbewust zit de aantrekkingskracht van Mankes’ werk ook in het feit dat hij een wereld laat zien die voor een groot deel verdwenen is.

    Translate to English

    Visited on 1 Sep 2021

  • Museum MORE
    Museum MORE, Gorssel • 28 Aug 2021

    Het leuke van museum More is dat je er kennis maakt met kunstenaars die je nog niet kende. Deze keer is dat Konrad Klapheck (Düsseldorf, 1935). Hij schildert, etst en tekent en was kunstprofessor aan de academie van Düsseldorf. Zijn werk beweegt zich tussen surrealisme en popart in. Aanvankelijk schildert hij voorwerpen, machines, gebruiksvoorwerpen die tot leven lijken te komen. En waar altijd wel iets mee aan de hand is, als je goed kijkt. Opmerkelijk detail: deze apparaten lijken op echte typemachines, strijkijzer of noem het maar op. Maar Klaphecks apparaten heeft hij zelf met nauwkeurige precisie bedacht. Als een wiskundige ontwerpt hij zijn machine eerst als een bouwtekening en als het ontwerp klaar is, ontstaat die bedachte machine in de wereld van verf en terpentijn. Later worden het mensen die zich als machines bewegen. Of waren het nou toch machines vermomd als mensen? In zijn latere periode ondernemen die mensen tamelijk explicitiete erotische acties. Kortom: Klaphecks werk is het waard om goed bekeken te worden. Opnieuw een verrassende kennismaking met een onontdekte kunstenaar in museum More.

    Translate to English

    Visited on 27 Aug 2021

  • Museum No Hero
    Museum No Hero, Delden • 27 Aug 2021

    In het voormalige rentmeestershuis van kasteel Twickel in Delden is de collectie van zakenman Geert Stijnmeijer ondergebracht in wat nu museum No Hero heet. Als gastexpositie was te zien een deel van de kunstcollectie van de te vroeg gestorven zanger George Michael die een verwoed verzamelaar was van met name moderne Britse kunstenaars. De bekendste is wel Damien Hirst. Van wie je je kunt afvragen of hij nu kunstenaar of gewiekste zakenman is. Michael was zelf ook vaak onderwerp van kunstuitingen, Hirst portretteerde de zanger eveneens. De collectie weerspiegelt Michaels onconventionele smaak en laat zien dat George Michael zelf ook niet bang was voor controverse. Overigens was het een relatief klein deeltje uit zijn omvangrijke collectie die deels al is verkocht door Sothebys. Interessanter was eigenlijk de expositie Surprise en Twentse Helden op de bovenverdieping waar items uit de eigen collectie werden getoond met bruiklenen uit Rijksmuseum Twente. Jan Cremer is bijvoorbeeld zo’n Twentse held van wie werk te zien was. Maar ook Bas Meerman, Rineke Marsman en Jan Sluiters om maar wat te noemen. Een divers gezelschap dus. Wat grappig is, is dat in iedere expositie in ieder geval een schilderij uit de 16de eeuw wordt getoond van een kruisafneming geschilderd door een navolger van Rogier van der Weyden. Dat is namelijk voor collectioneur Stijnmeijer een geliefd topstuk waar hij zeer trots op is. Hoewel George Michael dus de aanleiding was, was vooral de kennismaking met het museum en zijn eigen collectie een aangename surprise.

    Translate to English

    Visited on 27 Aug 2021

  • Wie is niet opgegroeid met sprookjes? Het zijn veelal de eerste vertelsels die een klein mensenkind hoort van de ouders, of van opa en oma. Zij op hun beurt genieten enorm van dat onvoorwaardelijke geloof van de kleintjes in die sprookjeswereld die hen voor geschilderd wordt. We weten ook allemaal nog wanneer die sprookjesballon werd doorgeprikt. Dat was het moment dat we ontdekten dat Sinterklaas niemand anders bleek te zijn dan ome Jan in een witte jurk, rode mantel en plakbaard. Wreed werden we uit de sprookjeswereld geduwd en aan de realiteit van het leven overgeleverd. Ons geloof in mensen kreeg een flinke knauw. Hoe vertederd kunnen we zijn als we in de harde wereld volwassen mensen tegenkomen in wie dat kind van toen nooit helemaal verdwenen is. Die nog steeds enthousiast kunnen zijn, blij met kleine dingen, genieten van het mooie dat onze verdorven wereld ondanks alles nog steeds te bieden heeft. Eva Jospin is inmiddels 45 jaar maar zij is iemand in wie het kind bewaard gebleven is. Met karton schept zij een wereld om in weg te dromen. Een wereld die we kennen van vroeger en die we verloren zijn. Dié wereld geeft Eva Jospin ons terug met haar wouden van karton, haar luchtkastelen en fantasiebouwsel die zo in het decor van Game of Thrones passen. Karton, een fragiel restmateriaal dat in feite net zo vergankelijk is als de droomwereld die we verliezen als de jaren gaan tellen. In het Noord-Brabants museum kunnen we weer even terug naar het kind in onszelf dankzij de papieren sprookjes van Eva Jospin.

    Translate to English

    Visited on 23 Jul 2021

  • Museum Het Petershuis Gennep: Even oneven om even te leven, de nalatenschap van Frans Smeets

    Frans Smeets is geboren in Ottersum (1925) en daarmee nauw verbonden met Gennep. Smeets ontwikkelde zich tot glazenier, houtdraaier, tekenaar, textielkunstenaar en mozaïekkunstenaar. (Hij ontwierp met dochter Isabel het Ellen Hoffmannplein in Gennep). Kortom Frans Smeets had gouden handjes en was een veelzijdig kunstenaar. Dat zit overigens in de genen, neef Richard mag je zelfs een beroemd schilder noemen, maar er waren / zijn meer Smeetsen creatief actief. Museum Het Petershuis in Gennep toont een selectie schilderijen van de in 2014 overleden kunstenaar. En het moet gezegd: ook nu weer een pareltje in een klein museum. Het kleurgebruik van Frans Smeets valt op, het is uitermate expressief. Vergankelijkheid is een thema dat Frans Smeets een leven lang bezighield en dat hij vaak in zijn kunst verwerkte. Maar dan wel op een vrolijke kleurrijke manier waardoor die vergankelijkheid opeens minder bedreigend wordt. Je kijkt met plezier naar de verrassende werken van dit Noord-Limburgse talent.

    Translate to English

    Visited on 22 Jul 2021

  • In museum Het Valkhof de werkelijk schitterend ingerichte expositie De pest gezien. Meer dan ooit is deze expositie nu actueel en de overeenkomsten met de huidige coronapandemie zijn dan ook onmiskenbaar. In de 14de eeuw bestonden er al mondmaskers. De artsen destijds droegen zogenoemde snavelmaskers gevuld met kruiden om de kwade dampen op afstand te houden. Waar die pest vandaan kwam, dat wist men niet. Het werd gezien als een straf van God voor de misdragingen van de mens. Zie de metafoor naar nu. Of het God is die ons straft laat ik in het midden, maar COVID-19 is wél mede een gevolg van menselijk handelen en dan met name onze handelwijze ten opzichte van de aarde: houtkap en ontbossing, uitputting van gronden, industrialisatie, stikstof en klimaatveranderingen, fossiele brandstoffen, kortom moeder aarde raakt uitgeput en onze misdragingen lokken dit soort pandemieën uit. In de 14de eeuw werd de toenmalige bevolking van Europa gehalveerd als gevolg van die zwarte dood. Allerlei heiligen werden aangeroepen om de nood te lenigen. Met name St. Sebastianus, de man met de pijlen in zijn lichaam was zeer populair. Ik wist dat Sebastiaan een tot het Christendom bekeerd Romeins soldaat was (ergens 3de eeuw na Christus). De keizer van Rome pikte dat niet, liet hem arresteren en op het Marsveld met pijlen doorboren. Toen Sebastiaan begraven moest worden, bleek hij nog te leven. Hij werd door een vrouw opgeknapt maar opnieuw gearresteerd en nu succesvol doodgeknuppeld. Sebastiaan blijkt echter ook een zogenoemde pestheilige te zijn waarbij de pijlen metafoor zijn voor de pestbuilen die Sebastiaan dan wist te weerstaan. En zo wandel je door de geschiedenis van de pest waarvan de bacterie die de ziekte veroorzaakt uiteindelijk in 1894 werd ontdekt. Net als vermoedelijk COVID-19 is de pest een voorbeeld van een zoönose ofwel een van dier op mens overgebrachte ziekte, in geval van de pest is de drager ervan vlooien. Zo doe je heel wat weetjes op in deze prachtig vormgegeven tentoonstelling die daarmee niet alleen mooi, maar ook heel leerzaam is. Een aanrader dus. Bovendien stemt deze expositie tot nadenken en reflectie op het menselijk handelen.

    Translate to English

    Visited on 9 Jul 2021

  • In het Stedelijk Museum maakte ik kennis met schilders uit de Surinaamse School. Voor mij onbekend, maar ik vond het wel een goede aanvulling op de Slavernij expositie in het Rijks. Zoals dat met kunst in landen en oorden gaat die onder een vreemde mogendheid leven, had deze kunt vaak ook een activistische betekenis, een betekenis van bewustwording van de eigen identiteit. Onder koloniaal bewind was er geen eigen kunstopleiding. Surinaamse kunstenaars volgden noodgedwongen hun opleiding aan kunstopleidingen in Nederland. Vele van hen keerden vroeg of laat terug naar het moederland. Toen Suriname in 1976 onafhankelijk werd, speelden deze kunstenaars een belangrijke rol in het zelfbewustzijn van het zelfstandige Suriname. Afgezien van het kunsthistorische belang is deze expositie ook gewoon een prachtig venster op de ontwikkeling van Surinaamse kunstenaars. De expositie maakt je heel erg bewust van de betekenis van kunst voor een land en zijn identiteit. Net als d e slavernijexpositie is ook deze tentoonstelling een soort van bewustwordingservaring die je leert niet alleen door een witte bril naar de wereld te kijken. Ik vond daarom ook de graflegging van Christus waarin alle personages zwart zijn echt geweldig. Ook de erotisch getinte Christus was een gewaagde visie op de man van smarten aan het kruis. Zo kan het dus ook, gelukkig, daar heb je nou de kunst voor. Deze expositie had al veel eerder moeten plaatsvinden, maar beter laat dan nooit. Hij is een ‘must see’.

    P.S. Ook loopt in het Stedelijk een expositie van Bruce Nauman, eerlijk gezegd kom ik daar mijn bed niet voor uit. Maar dit geheel terzijde.

    Translate to English

    Visited on 24 Jun 2021

  • Rijksmuseum
    Rijksmuseum, Amsterdam • 24 Jun 2021

    Aan de hand van tien persoonlijke verhalen van zowel tot slaaf gemaakten als handelaars en plantagebezitters wordt de gruwelijke geschiedenis van de slavenhandel en de rol die Nederland hier in het verleden in heeft gespeeld tot uitdrukking gebracht. Indrukwekkend, beschamend, maar het is een deel van onze geschiedenis. Zeer leerzaam dat dit eindelijk verteld wordt op deze schaal. Dat wij spreken over een Gouden Eeuw heeft alles te maken met de rijkdom die de republiek der Zeven Provinciën ten deel viel, grotendeels dankzij die onmenselijke slavenhandel. De prachtige schilderijen van Marten en Oopjen door Rembrandt zijn ontstaan (en betaald) dankzij handel en het misbruik van slaven. Dankzij de suikerraffinaderij werd Martens familie steenrijk. Toen Marten stierf hertrouwde Oopjen met Maerten Dey. Ook die tweede echtgenoot was rijk geworden dankzij de suiker. Bewust of onbewust is onze geschiedenis verweven met de schande van de slavernij. Bijzonder is dat slavernij in ons eigen land verboden was. In de koloniën mochten Nederlanders slaven houden, in de republiek niet. Deze mensen waren slechts handelswaar en werden ook zo behandeld. Een slaaf was een ding, gelijk of zelfs minder waard dan vee. Wij vinden het nu verbijsterend hoe er met zwarte mensen, die niet als mensen gezien werden, werd omgegaan. De verhalen zijn aangrijpend, én leerzaam, dit is het verhaal dat al lang verteld had moeten worden. Deze tentoonstelling is een meer dan een expositie, het is een evenement van een ontbrekende geschiedenis dat iedere Nederlander gezien moet hebben.

    Translate to English

    Visited on 24 Jun 2021

  • Museum Krona
    Museum Krona, Uden • 17 Jun 2021

    Kleine musea herbergen soms grote verrassingen. Museum Krona in Uden bijvoorbeeld. Het eerste museum waar ik na de lockdown eindelijk naar binnen mocht toont tot 26 september Marc Chagall in dialoog met acht hedendaagse kunstenaars. Chagalls rijke oeuvre omvat religieus georiënteerde als wereldse kunst in litho’s, etsen, schilderijen en altijd is daar de verbinding met zijn Russische roots. Geboren in Vitebsk in Wit-Rusland trok hij naar Berlijn, Parijs, New York en weer Parijs in diaspora. In zijn werken verbond hij zijn eigen geschiedenis met het hier en nu en op die manier verbindt Krona nu eigentijdse kunstenaars met Chagalls zeggingskracht. Bijvoorbeeld Marc Mulders' visie op het laatste oordeel, of de prachtige abstract-figuratieve stalen kunstwerken van Menashe Kadisman met zijn visie op de geboorte, het lijden (piëta). Maar altijd is daar weer Chagalle en zijn onnavolgbare werk. Zoals de Joodse man met thora, het eerste schilderij in de collectie van het toen nieuwe museum in Tel Aviv dat Chagall aan dit jonge museum schonk. Of, heel bijzonder, het schilderij Ida in de boom, voor het eerst aan de wereld getoond en dat in Uden! Het schilderij komt uit de collectie van een New Yorkse familie. Bij de voorbereidingen voor deze expositie door conservator Wouter Prins, werd ontdekt dat het op dit schilderij om Chagalls dochter Ida gaat. Nee, het was zeker geen straf om even anderhalf uur door deze boeiende expositie te dwalen terwijl het buiten zo’n mooi weer was!

    Translate to English

    Visited on 17 Jun 2021

  • Lehmbruck Museum
    Lehmbruck Museum, Duisburg • 18 Mar 2021

    Sinds 10 maart mogen in Duitsland musea weer open mits het R-getal onder een bepaalde waarde is. Ik mocht mijn cultuurhonger stillen. Het werd het Wilhelm Lehmbruckmuseum in Duisburg omdat daar een mooie overzichtsexpositie loopt van Stephan Balkenhol. Fascinerend hoe Balkenhol uit een boomstam een sculptuur haalt. In feite doet hij wat Michelangelo zei over een blok marmer ‘het beeld zit er al in, ik hoef het er alleen maar uit te halen’. Dat doet Stephan met een boomstam. Hij zaagt en schuurt net zo lang totdat er een figuur uit de kern tevoorschijn komt. Dieren, maar zeer zeker ook mensen, die staan centraal in zijn werk. Soms en verhulde maatschappelijke boodschap zoals zijn piëta van wee mannen. Die trouwens niet in Duisburg te zien was. Wel veel ander werk., waaronder mensfiguren met een dierenkop zoals een muizenechtpaar in pak en jurk. Het werkt vervreemdend en sprookjesachtig. Zijn beelden zijn veelal verstild, een beetje geheimzinnig en vaak ontdaan van emoties. Hoewel ik in de blik van zijn luipaardsculptuur een zekere droefheid zag, alsof het beest treurt om de ondergang van de jungle. Het is uiteindelijk de schijnbare onaantastbaarheid in Balkenhols beelden die blijft je fascineren. Het museum bewaart ook de nalatenschap van Wilhelm lehmbruck naast een aantal andere beroemde werken in de vaste collectie zoals Käthe Kollwitz, hans Arp, Alexander Calder om maar wat te noemen. Dus al met al genoeg reden het museum te bezoeken. (Balkenhol is nog te zien tot 24 mei, tijdslot reserveren is verplicht).

    Translate to English

    Visited on 18 Mar 2021

  • SCHUNCK*
    SCHUNCK*, Heerlen • 9 Oct 2020

    Vandaag dompelden we ons onder in expositie van de Rotterdams/Limburgse kunstenaar Aad de Haas die honderd jaar geleden werd geboren. Met Tegendraads toont Schunck in Heerlen als schatbewaarder van De Haas’ nalatenschap 250 werken uit eigen collectie en bruiklenen. Daarmee is Tegendraads voor het eerst sinds lang weer een groot retrospectief van deze bijzondere kunstenaar. En de expositie is adembenemend mooi! Veel werken die je normaal niet ziet omdat ze uit particuliere collecties komen. Tegendraads was hij, en volgens mij spreekt me dat zo enorm aan. Tegen alle stromingen in volgt De Haas zijn eigen weg. Aanvankelijk met dromerige, in die tijd wel eens ‘doezelig’ genoemde beelden. Vaak religieuze voorstellingen want Aad was een goed katholiek opgevoed Rotterdams jongetje. Maar die droombeelden werden niet begrepen en riepen controverse op. Dat is nu geschiedenis. Dit vroege werk wordt nu gelukkig enorm op zijn originaliteit geschat. Exponentieel voorbeeld is het bijzondere kerkje van Wahlwiller, een must see! De Haas verzet zich tegen autoriteit, gevestigde orde zoals de nazi’s tijdens de bezettingsjaren maar later ook tegen de zelfvoldaanheid en hypocrisie van de katholieke clerus. In die zin is De Haas een ‘protestant’ pur sang. Hij ontwikkelt zich naar expressionisme met een sterke zeggingskracht in zowel zijn schilderijen als grafische werk. Op slechts 52 jarige leeftijd overlijdt Aad de Haas, veel te vroeg. Gelukkig is heel veel zijn fascinerende werk bewaard gebleven. Mocht er een hemel zijn dan is Aad daar absoluut te vinden en kijkt hij met grote voldoening naar de (terechte) waardering die er bijna veertig jaar na zijn overlijden nog steeds is voor zijn geweldige werk. Aad de Haas blijft boeien, ook heden ten dage.

    Translate to English

    Visited on 9 Oct 2020

  • Limburgs Museum
    Limburgs Museum, Venlo • 2 Sep 2020

    n het jaar dat Jan Mankes overleed, 1920, is Aad de Haas in Rotterdam geboren. Dit jaar herdenken we de honderdste sterfdag van Mankes en de honderdste geboortedag van De Haas. Twee heel verschillende kunstenaars. Hoewel verschillend? In zijn eerste jaren was Aad de Haas ook tamelijk sereen, net als Mankes. Later werd De Haas expressiever, wat wilder zou je kunnen zeggen. Zijn latere oeuvre doet me altijd wat aan James Ensor denken. Zijn serene werk waarvan natuurlijk het kerkje in Wahlwiller een exponent is, is heel dromerig, sprookjesachtig. De Rotterdammer vluchtte in de oorlog met vrouw Nel naar Zuid-Limburg omdat de Duitsers hem op de hielen zaten en zijn werk entartet hadden verklaard. Ze duiken onder in het gehucht Ingber tussen Gulpen en Margraten. In 1946 krijgt hij de opdracht om de staties te schilderen in het kerkje van Wahlwiller. Dat leidt tot een controverse met de gevestigde katholieke orde. Een concurrent bekritiseert zijn werk zo heftig dat hij naar aanleiding daarvan De Judaskus schildert. De schilderingen worden overgekalkt. Tot groot verdriet van De Haas wiens oprechte intenties niet begrepen worden. Begin jaren 80 wordt deze vernieling weer ongedaan gemaakt en is het kerkje in volle pracht te bewonderen. De restauratie maakte hij niet meer mee. In 1971 overlijdt Aad de Haas aan een hersenbloeding. In Venlo zien we vooral grafisch werk. In linoleumsnedes geeft hij zijn beeld van de kruisweg van Jezus die niet door Romeinse soldaten, maar door Duitse nazisoldaten bespot wordt. Ook neemt hij meer en meer een kritische houding aan tegenover de kerk. Het celibaat wordt op de korrel genomen, sowieso de dubbele seksuele moraal van de kerk. Bijvoorbeeld ook in het schilderij Suzanna en de ouderlingen. Ook neemt erotiek steeds meer plaats in zijn oeuvre in. In zijn laatste jaren zelfs uitermate expliciet, obsessief zou je kunnen zeggen. Die laatste serie was dan ook niet voor de openbaarheid bedoeld. “Als ze dat zien gaat mijn kop eraf,” zei hij daarover. De geëngageerde blik is altijd aanwezig in het werk van Aad de Haas en dat maakt zijn werk zo fascinerend en gelaagd.

    Translate to English

    Visited on 2 Sep 2020